De 7 meest voorkomende soorten bijen, wespen en hoornaars van bij ons.

De honingbij (Apis mellifera) is één van de meest waardevolle insecten ter wereld.
Ze is niet enkel de producent van onze heerlijke honing, maar vooral een onmisbare schakel in de natuur.
Door bloemen te bezoeken op zoek naar nectar en stuifmeel, zorgt ze voor de bestuiving van planten, fruitbomen en groenten — een proces dat het leven op aarde in stand houdt.

Een bijenvolk is een wonder van samenwerking en organisatie.
Een kolonie bestaat uit één koningin, duizenden werkbijen en enkele darren (mannelijke bijen).
De werkbijen zorgen voor het broed, verzamelen nectar en pollen, maken wasraten en beschermen het nest.
Elke bij kent haar taak en volgt een natuurlijk ritme dat feilloos aansluit op de seizoenen.

In de zomer kan een bijenvolk tot 50.000 bijen tellen.
Ze vliegen duizenden bloemen per dag aan, en één enkele bij bezoekt er tot wel 200 per vlucht.
Voor één pot honing moet een bijenvolk samen ongeveer twee tot drie keer rond de aarde vliegen in afstand — een ongelooflijke prestatie voor zulke kleine wezens.

Naast honing produceren bijen ook was, propolis en stuifmeel, allemaal natuurlijke producten met een lange geschiedenis in voeding en geneeskunde.
Maar hun grootste waarde ligt niet in wat ze maken, maar in wat ze doen: leven schenken aan onze natuur.

Deze mogen NOOIT verdelgt worden!!!

De metselbij (Osmia spp.) is een solitaire bijensoort, die net als de honingbij een onmisbare rol speelt in de bestuiving van bloemen en fruitbomen.
In tegenstelling tot honingbijen leeft ze niet in een groot volk, maar als individuele bij die haar eigen nest bouwt en verzorgt.
Elke metselbij is tegelijk bouwmeester, verzorger en verzamelaar.

Ze maakt haar nest in holle stengels, muren, houtgaatjes of bijenhotels, waar ze kleine cellen met modder of klei “metselt” — vandaar haar naam.
In elke cel legt ze een eitje, samen met een voorraadje stuifmeel en nectar voor de toekomstige larve.
Zodra het werk klaar is, sluit ze de ingang zorgvuldig af met een modderwandje, alsof ze een klein deurtje dichtmetselt.

Metselbijen zijn volledig ongevaarlijk en steken niet.
Ze zijn rustige, vreedzame insecten die vooral in het vroege voorjaar actief zijn, precies op het moment dat fruitbomen in bloei staan.
Daarom zijn ze van onmisbare waarde voor fruittelers en tuiniers: zonder hun hulp zouden veel bloesems onbestoven blijven.

Hun behaarde lichaam zorgt ervoor dat ze bijzonder efficiënt stuifmeel overbrengen van bloem tot bloem.
Een handvol metselbijen kan evenveel bestuivingswerk verrichten als honderden honingbijen — een indrukwekkende prestatie voor zo’n klein diertje.

De metselbij symboliseert hoe natuur en eenvoud samen krachtig kunnen zijn: zonder zwerm, zonder koningin, maar met dezelfde toewijding en harmonie als haar zussen in de bijenkast.

Deze mogen NOOIT verdelgd worden!!!

De hommel (Bombus spp.) is een van de vriendelijkste en meest bedrijvige insecten die onze tuinen en weiden bevolken.
Met haar donzige lichaam, zachte gezoem en trage vlucht straalt ze rust en vriendelijkheid uit, maar vergis je niet — de hommel is een echte krachtpatser onder de bestuivers.

Hommelvolken leven meestal in kleine groepen van enkele honderden individuen, vaak in een oude muizenholte, onder een struik, of in een nestkast dicht bij de grond.
Hun koningin ontwaakt vroeg in het voorjaar, soms al wanneer er nog rijp op het gras ligt. Ze zoekt dan naar een geschikte plek om haar nest te bouwen en de eerste werksters groot te brengen.

Hommelwerksters vliegen ook bij koeler weer en bij minder zonlicht — waar honingbijen binnen blijven, blijft de hommel trouw aan haar taak.
Dankzij hun dikke beharing blijft hun lichaam warm, wat hen tot onmisbare bestuivers maakt voor bloemen in de vroege lente en voor planten die diepere kelken hebben, zoals tomaten, frambozen en lupinen.

Een hommel verzamelt nectar en stuifmeel niet enkel voor haar kolonie, maar ook voor het grotere geheel: ze draagt bij aan een gezonde, bloeiende natuur.
Ze is vriendelijk, zachtaardig en steekt zelden, tenzij ze zich bedreigd voelt.

Deze mogen NOOIT verdelgd worden!!!

De gewone wesp (Vespula vulgaris) en haar nauwe verwant de Duitse wesp (Vespula germanica) zijn de bekendste wespensoorten in onze streken.
Met hun felgele en zwarte tekening, slanke taille en krachtige kaken vallen ze meteen op.
Hoewel ze vaak gezien worden als lastposten op zomerse terrasjes, zijn wespen in werkelijkheid onmisbare opruimers en jagers in ons ecosysteem.

Wespen leven in goed georganiseerde kolonies die bestaan uit een koningin, werksters en darren.
Ze bouwen hun nesten van een papierachtig materiaal dat ze maken door houtvezels te vermalen met speeksel.
De nesten worden meestal gevonden in spouwmuren, zolders, schuurtjes of in de grond, en kunnen in de zomer uitgroeien tot duizenden individuen.

Werksters voeden hun larven met insecten en spinnen — een natuurlijke manier om plaaginsecten te bestrijden.
Volwassen wespen leven hoofdzakelijk van suikers, nectar en vruchten, en spelen dus ook een rol als bestuivers.

In de lente legt de koningin de eerste eitjes, en tegen het einde van de zomer bereikt de kolonie haar hoogtepunt.
Wanneer het kouder wordt, sterft het nest uit; enkel jonge koninginnen overleven om de volgende lente een nieuwe kolonie te starten.

Hoewel wespen zich kunnen verdedigen met een steek, doen ze dit enkel wanneer ze zich bedreigd voelen.
Hun gedrag is niet agressief uit zichzelf, maar vaak een reactie op verstoring van het nest.

De wesp is dus veel meer dan een zomerse lastpak — ze is een efficiënte jager, bestuiver en natuurlijke schoonmaker, een klein maar krachtig onderdeel van het evenwicht in onze natuur.

Deze mogen niet verdelgd worden! Enkele uitzondering: wanneer het nest levensbedreigend is voor de mens en dier mag het wel verdelgt worden.

De Franse veldwesp (Polistes dominula) is een slanke, sierlijke wespensoort die je vaak ziet rondvliegen in tuinen, hagen en bijenstanden tijdens de warmere maanden.
Met haar langgerekte poten die tijdens het vliegen duidelijk naar beneden hangen, haar smalle taille en contrasterend geel-zwarte tekening, oogt ze elegant en beweeglijk.

In tegenstelling tot de gewone wesp leeft de Franse veldwesp in kleinere kolonies, meestal van slechts enkele tientallen individuen.
Ze bouwt haar open, bloemvormige nestjes van papierachtig materiaal — vaak onder dakranden, in tuinhuisjes of aan beschutte muurtjes.
De raten zijn niet omhuld, waardoor je de cellen mooi kunt zien.

De Franse veldwesp is vooral een nuttige jager. Ze voedt haar larven met kleine insecten, rupsen en vliegen, en helpt zo om natuurlijke plagen onder controle te houden.
Volwassen veldwespen leven van nectar en zoetigheid en zijn dus ook belangrijke bestuivers, al vallen ze minder op dan bijen of hommels.

Ondanks haar felle kleuren is ze niet agressief.
Zolang je haar nest met rust laat, zal ze rustig haar gang gaan en zich zelden verdedigen.
Haar gedrag is eerder nieuwsgierig dan aanvallend — ze komt soms even kijken, maar vertrekt al snel weer.

De Franse veldwesp is een boeiende bondgenoot in onze tuinen, die aantoont dat zelfs de meest gevreesde insecten een waardevolle rol spelen in het delicate evenwicht van de natuur.

Deze mogen niet verdelgd worden! Enkele uitzondering: wanneer het nest levensbedreigend is voor de mens en dier mag het wel verdelgt worden.

De Aziatische hoornaar (Vespa velutina nigrithorax) is een invasieve wespensoort die oorspronkelijk uit Zuidoost-Azië komt en zich de voorbije jaren snel over België heeft verspreid.
Met haar donkere lichaam, gele poten en gele band op het achterlijf lijkt ze onschuldig, maar ze vormt een ernstige bedreiging voor onze honingbijen en andere bestuivers.

De hoornaar jaagt actief bij bijenkasten en rooft bijen om haar larven te voeden. Eén enkel nest kan duizenden bijen per dag doden.
De nesten zijn vaak bolvormig en groot, meestal hoog in bomen of soms in gebouwen, en kunnen tot duizenden individuen bevatten.

Om onze bijen en biodiversiteit te beschermen, is het belangrijk om nesten tijdig te melden en professioneel te laten verdelgen.
Zo helpen we samen om de natuur in evenwicht te houden.

Deze soort MOET altijd verdelgd worden!!!

De Europese hoornaar (Vespa crabro) is de grootste wespensoort van Europa en een inheemse bewoner van onze bossen en tuinen.
Met haar rode borststuk, gele kop en donkerbruin-gestreept achterlijf oogt ze indrukwekkend, maar achter dat imposante uiterlijk schuilt een vreedzame en nuttige jager.

Volwassen Europese hoornaars kunnen tot 3,5 centimeter lang worden.
In vlucht maken ze een diep, zoemend geluid dat respect afdwingt, maar zelden reden tot paniek is.
Deze soort is veel minder agressief dan de gewone wesp en zal enkel steken wanneer ze zich rechtstreeks bedreigd voelt of haar nest verdedigt.

De Europese hoornaar leeft in kleine tot middelgrote kolonies, vaak in holle bomen, oude nestkasten of soms in spouwmuren.
Ze bouwt haar nest van een papierachtig materiaal dat ontstaat door vermalen houtvezels te mengen met speeksel — een knap staaltje natuurlijke architectuur.

Haar rol in de natuur is bijzonder waardevol:
ze jaagt op vliegen, muggen, rupsen en andere insecten, en helpt zo bij het in evenwicht houden van populaties die anders overlast kunnen veroorzaken.
Daarnaast voedt ze haar larven met proteïnerijk voedsel, terwijl de volwassen dieren nectar en boomsappen drinken — waardoor ze ook helpen bij de bestuiving van planten.

Hoewel haar verschijning soms angst opwekt, is de Europese hoornaar een beschermde en nuttige soort in België.
Ze verdient respect en ruimte, niet verdelging.

De aanwezigheid van een hoornaarnest in de buurt hoeft dus geen reden tot zorg te zijn:
zolang het nest niet hinderlijk dicht bij mensen zit, vormt deze rustige reus van de natuur geen gevaar, maar juist een teken van een gezonde biodiversiteit.

Deze mogen niet verdelgt worden! Enkele uitzondering: wanneer het nest levensbedreigend is voor de mens en dier mag het wel verdelgt worden.